جامع‌تر باقى مانده باشد و يا همه‌ى ديدگاه‌ها و نظرات فراگير مطرح نشده باشد . به نظر مىرسد كه مؤلف خواسته ، تمامى خلاصه‌ى نظرات ديگران و محققان را تا حد ممكن به طور ايجاز بيان كند و خواننده را به دنبال آراى گوناگون لغوى و عرفانى نكشاند و تا اندازه‌اى خواننده را زودتر به معنى رهنمون شود . اميد است از نتيجه‌ى زحمات ايشان فارسى دوستان و ادب‌پژوهان در حد امكان بهره‌مند شوند و توفيقات روزافزون ايشان و ديگر حافظ شناسان را از درگاه خداوند مسئلت دارم . دكتر على اوسط ابراهيمى استاد دانشگاه تربيت معلم تهران فروردين 1383